Volg Flipr en die uil Silas in 'n opwindende avontuur te midde van 'n storm. Sal hulle die vergulde kompas betyds vind? Lees die magiese storie hier.
Flipr het aan 'n donker boomwortel vasgeklou terwyl die grond onder hom na die hemel gestyg het. Rondom hom het swart wolkewalle teen 'n waansinnige spoed gewirwel, maar hier was die lug heeltemal stil. Die eensame boom op die sweefende grond-eiland het nie 'n millimeter gewaai nie. Hy het afgekyk in die diepte, waar weerligte kaarte oor die landskap ver onder hom geteken het.
“As ons nou val, sal ons stof wees voordat ons die bodem tref,” het Flipr vir sy maat, die uil Silas, wat verstard op 'n tak gesit het, geroep.
Silas het sy kop geskud. “Ons val nie. Die eiland word deur die krag van die storm self omhoog gehou. Maar ons moet die kompas nou vind!”
Flipr het behendig oor 'n diep skeuring in die grond gespring. In die middel van die boom se stam was 'n ou ysterkas vasgeklem tussen die bas. Hy het sy voete teen die boom gestut en met al sy krag getrek. Die kas het nie 'n duim beweeg nie.
“Help my eerder as om na die weer te staar, Silas!” het Flipr gesis en sweet van sy voorkop afgevee. “Die storm trek saam. Oor twee minute sal dit die gevaarlikste plek op die kaart wees.”
Silas het afgegevlieg en sy kloue in die rand van die kas gesit. Saam het hulle daaraan gevat totdat die boom met 'n rukkie losgelaat het. Flipr het hard geland, maar die kas teen sy bors vasgehou. Binne-in was die vergulde kompas, waarvan die naald direk na die volgende spoor in die horison gewys het.
“Hou vas aan my pote, Flipr!” het Silas geroep en sy enorme vlerke gesprei. “Ons duik nou regdeur die muur!”
Flipr het vasgegryp en die gejaag gevoel toe hulle van die rand afgespring het. Die storm het om hulle gebrul, maar die kompas in sy poot het die pad vorentoe na die onbekende verlig. Hulle was nie meer gejaag nie; nou was dit hulle wat die ekspedisie gestuur het.