Volg Foxy en Furr in die opwindende misterie van die omgekeerde spore. Kan hulle beer Flipr se slinkse strik deursoek en die goue kompas in die mis vind?
“Hulle lei die verkeerde pad, Furr!” roep Foxy en wys na die modderige afdrukke in die gras. Die diep spore het te midde van die nat mis begin, maar die tone het agtertoe gewys, na die diep kloof. Sy maat, 'n dors muishond met 'n notaboek in sy poot, staar in die modder af. “Dis onmoontlik, Foxy. Niemand loop agteruit in 'n reguit lyn deur hierdie digte oggendmis sonder om te val nie.” Foxy verstel sy leersak en knip sy oë. “Wel, as hulle van iets vlug wat hulle nie durf om die rug te draai nie.”
Foxy hardloop langs die spoor, terwyl die mis om sy bene warrel soos wit rook. Hy stop skielik by die ingang van 'n versteekte grot wat in mos hope toegedraai is. “Kyk hier! Die spore stop net hier, maar hulle wys steeds weg van die ingang af.” Furr haal hom in en snak na asem terwyl hy na die enorme rotsblokke kyk. “Dink jy die ekspedisie het hierbinne gekom?” Foxy knik en haal 'n ou lantern uit. “Hulle het nie agteruit geloop vir die pret nie. Hulle het ons geflous om te dink hulle het die plek verlaat.”
'n Swaar skaduwee beweeg skielik binne die grot, en twee helder oë staar na hulle uit. “Wie durf Flipr steur?” klink 'n stem wat die grond onder hul pote laat bewe. Foxy tree nie terug nie, maar gryp sy kaart stewig vas. “Ons soek die waarheid oor die verlore kompas, en ons weet julle versteek dit hierbinne!” Furr fluister bewerig: “Foxy, hy is drie keer so groot soos ons!” Foxy antwoord sonder om te knip: “Grootte los nie raaisels op nie, Furr. Moed doen dit.”
Flipr, 'n ou beer met letsels oor sy snoet, tree uit die donker en blokkeer die pad heeltemal. “Baie soek, maar niemand sien die voor die hand liggende nie, klein jakkals. Hoekom loop die spore agteruit?” Foxy kyk af na sy eie pote en kyk terug na die vreemde afdrukke in die mos. “Hulle loop nie agteruit nie! Julle het die sole van julle stewels omgeruil om ongenooide gaste direk in die strik te lei.” Die beer swyg 'n oomblik, voordat 'n stadige glimlag oor sy gesig versprei.
“Slim gedink, jong jakkals,” sê die beer en stap eenkant toe sodat hulle die goue kompas kan sien. “Die meeste volg net gewillig sonder om vrae te vra, maar jy het die mis reg gelees.” Foxy reik uit en gryp die swaar voorwerp teen sy bors. “Kom dan, Furr. Ons het 'n ekspedisie wat voltooi moet word voordat die mis heeltemal opklaar.” Furr skryf vinnig in sy boek: “Les een: Vertrou nooit die rigting voordat jy die skoene nagegaan het nie.”
Die twee vriende verdwyn in die wit glans, terwyl die son uiteindelik deur die grys wolke breek. Die wêreld was vol spore, maar Foxy het nou geweet dat die snaakste patrone altyd 'n skerp oog vereis. Hy stop vir 'n kort sekonde en kyk terug na die grot, voordat hy in die bosrand verdwyn. Die misterie was opgelos, maar die kaart in sy tas het reeds die pad gewys na die volgende, vergete ruïne. Moed was hul kompas, en die avontuur het pas begin.