Volg Flipr op 'n opwindende ekspedisie deur die oerwoud in 'Die Raaisel van die Drie Riviere'. 'n Verhaal van moed, vinnige denke en om jou innerlike krag te vind.
Flipr het aan 'n liaan gegryp en hom oor die modderige wortels geswaai, net soos die grond onder hom meegegee het. Voor hom het die oerwoud verdeel, en drie riviere het bruisend voortgestroom: een groen soos mos, een rooi soos yster, en een heeltemal deursigtig. Hy het uitasem stilgestaan en na sy kompas gekyk, wat wild rondgedraai het. “Dit was nie op die kaart nie,” het hy gemompel en na sy modderige pote gekyk. Hy het skielik baie klein gevoel te midde van al die wilde en onbekende groen.
“Jy soek die vergete grot, is dit nie?” ’n Ou berggeit met gehawende horings het uit die varings te voorskyn gekom.
“Hoe weet jy dit?” het Flipr gevra en sy rug reguit gemaak.
“Omdat net die moediges hul weg hierheen vind,” het die bok rustig geantwoord. “As jy wil deurdring, moet jy vinnig dink. Volg die rooi stroom na die klipdam, duik onder die omgevalle stam in, en moenie ophou voordat die water helder word nie. As jy dit nie voor sononder doen nie, sluit die oerwoud, en die pad terug is vir altyd weg.”
Flipr het geknik en diep asemgehaal. Hy het reguit in die rooi rivier gespring, maar die stroom was sterker as wat hy verwag het. Die water het aan sy pels getrek, en hy is teen ’n skerp rots gesleep. Hy het gesukkel om sy kop bo die water te hou, terwyl vrees hom gebyt het. Was hy enigsins sterk genoeg hiervoor? Hy het aan ’n klip gegryp en homself opgetrek, terwyl hy gehoes het. Hy het na die woud gekyk, wat elke sekonde donkerder geword het. As hy nou sou misluk, sou die ander nooit die verborge pad vind nie.
“Ek stop nie nou nie!” het hy teen die stroom geskree. Hy het homself weer ingewerp, maar hierdie keer het hy sy agterpote as roeispane gebruik en veilig om die rotse gestuur. Hy het die omgevalle stam voor hom gesien en diep ingeduik. Die water het van ysterrooi na kristalhelder verander, en skielik het hy vaste sand onder sy pote gevoel. Hy het die laaste stukkie geswem en op die oorkantste oewer geklim, net toe die laaste sonstrale die ingang van die grot bereik het.
Flipr het hoog en regop aan die ander kant van die riviere gestaan. Hy het die water van sy neus afgevee en teruggekyk na die wilde oerwoud wat hy pas oorwin het. Agter hom het die grot oopgegaan met spore wat direk na die volgende groot ontdekking gelei het. Hy was nie meer net ’n klein jakkals wat verdwaal het nie; hy was ’n spoorsnyer. Hy het sy lantern aangesteek en met ’n doelgerigte glimlag die donkerte ingeloop.